‘Men zou een pleister op vele wonden willen zijn’ Etty Hillesum 1943

Het huis waar Etty Hillesum van 1941 tot 1943 woonde, wordt bedreigd met sloop. Ik ondertekende de petitie dat het moet blijven en probeer hieronder te beschrijven waarom.

Sinds ik weet dat het er is, loop ik regelmatig lang het huis. Het is maar 200 meter van waar ik woon.
Er is een bordje naast de voordeur waarop staat dat Etty daar haar dagboeken schreef van 1941 -1943. Daarna ging ze naar Westerbork en overleed in november 1943 in Auschwitz.
Het huis kijkt uit op het Museumplein. Het is een gewilde locatie, er zullen vast prachtige appartementen worden gebouwd. In de verte zie je het Rijksmuseum liggen, een schitterend uitzicht, maar geen enkel uitzicht komt zonder geschiedenis. Tussen het Rijksmuseum en het huis staan twee monumenten. Het monument voor alle omgekomen zigeuners 1940 -1945 en het monument van de Vrouwen van Ravensbruck, ter nagedachtenis aan de 90.000 vrouwen en kinderen uit het vrouwenkamp die er omkwamen en ook de vele mannen. Een vreselijk gedeelte uit onze geschiedenis.

Dagboek

In deze Coronatijd, nu de lente uitbreekt, moet ik denken aan een gedeelte uit haar dagboeken dat ik veel heb gelezen. Zij schrijft in die vreselijke oorlogsdagen vaak over de natuur die gewoon doorgaat en de menselijke kracht die blijft groeien. Zij schrijft ‘Mijn groei gaat even onbelemmerd door, van dag tot dag, ook met die vernietigingsmogelijkheid voor ogen’. Ook wij gaan door, genieten van de zon en de lente in deze wereld zo vol zorg en verdriet. En dat kan tegelijkertijd in een straat, in een huis en zelfs in een mens.

Wie schrijft die blijft, nooit kan haar werk verloren gaan. Maar een fysieke plek, iets onuitwisbaars op de plek waar het geschreven is, waar het leven in de oorlog geleden is, waarom is dat ook belangrijk? Waarom moet er iets fysieks zijn? Iets tastbaars anders dan boeken? Een echt huis in plaats van een monument. Omdat het dan werkelijk is in het leven van iedereen. Mensen, vrouwen, mannen en kinderen kunnen er heen gaan. Je kunt het misschien niet zien, maar wel ontdekken. Het is misschien te vergelijken met het luisteren naar de opname van een mooi concert en het bijwonen van een uitvoering. Boeken en een tastbare plek, het is beide mooi en goed, maar anders.

Monument

Vroeger lag het monument van de vrouwen van Ravensbruck trouwens aan de andere kant van het plein, maar het moest wijken voor de uitbouw van het Van Goghmuseum. De tekst is prachtig en actueel ‘voor haar die tot het uiterste neen bleven zeggen tegen het fascisme’. Het is mooi dat het huis en het monument zo verbonden zijn.

Nog even een vrouwendingetje: Het duurde bijna veertig jaar voor er een uitgever werd gevonden voor dagboeken van Etty Hillesum. Zelfs fragmenten werden diverse malen afgewezen door verschillende uitgevers. Nu is zij bekend over de hele wereld in vele talen. Er zijn talrijke standbeelden voor mannen en vele straatnamen. Nog steeds schrijft de man geschiedenis, hier is een plek van een geweldig vrouw. Laten we die behouden, onderteken de petitie hier.

Wies Houweling
algemeen secretaris

Meer blogs ….

2 antwoorden
  1. a. visser
    a. visser zegt:

    op weg naar de Albert Cuyp fiets ik regelmatig langs het vroegere huis van Etty Hillesum – een auteur die ook door mijn Franse benedictijnse vrienden regelmatig geconsulteerd wordt. slopen lijkt me een beetje radicaal maar past wel in het Amsterdamse vastgoed patroon waar alles om “de locatie” gaat en huizen van binnenuit uitgehold worden.
    als scholier rondfietsend in Rotterdam als “stad zonder hart” maar sinds “77 hier burger probeer te zijn hoop ik maar dat de Gemeente gevoelig is voor dit soort argumenten en prioriteiten.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *