Volzin-schrijfwedstrijd

Volzin-schrijfwedstrijd: ‘Ik ben, omdat wij zijn’

Ook in 2016 organiseert de redactie van het magazine Volzin weer een schrijfwedstrijd. ‘Ik ben, omdat wij zijn’ luidt dit jaar het thema. Schrijf een spannend en persoonlijk gemotiveerd essay over de verhouding tussen ‘ik’ en ‘wij’, tussen kiezen voor jezelf of je aanpassen aan anderen, tussen eigenbelang of zelfopoffering. De jury kiest uit de inzendingen de drie beste essays. De winnende essays verschijnen in Volzin van 6 januari 2017. De winnaars ontvangen respectievelijk 500, 300 en 200 euro. De inzendtermijn sluit 1 september 2016.

Vrijheid

‘Maak van je leven je eigen unieke kunstwerk.’ Vrijheid is in onze samenleving en in ons persoonlijke leven een belangrijke verworvenheid. Zelf kunnen kiezen hoe en met wie je wilt leven, of je wel of geen kinderen wilt, wie je vrienden zijn, waar je wilt wonen: het past allemaal in een samenleving die zelfbeschikking, individuele ontplooiing en emancipatie als belangrijke waarden ziet. Ook op het vlak van religie en levensbeschouwing zien we dit terug.

ik ben, omdat wij zijn

De nadruk ligt op het zoekende individu dat zélf zin gaat geven aan het eigen leven. Het ‘ik’ is het vertrekpunt, het ‘wij’ (de samenleving, de relatie, het collectief en de groep waar we bijhoren) is dan het gevolg – als het goed gaat tenminste. Maar klopt dit wel? De Afrikaanse kijk op het leven lijkt loodrecht op de dominante westerse kijk te staan. ‘Ik ben, omdat wij zijn’, zeggen de Afrikanen. In deze visie bestaat er geen ‘ik’ zonder ‘wij’. Mensen worden immers wie zij zijn dankzij en binnen relaties, familie, de generaties voor hen, de groep, de samenleving waartoe zij behoren. Vanuit onszelf weten we niet veel; we zijn daarin schatplichtig aan de cultuur en tradities. Religie is eerder een kwestie van zin ontvangen van anderen dan van zelf zin geven. Kortom, in deze visie vormen het gezamenlijke belang en zorg voor elkaar het uitgangspunt en stemt het individu zich daarop af.

Vragen

Sommigen in Nederland vinden dat ons land wel wat meer van de Afrikaanse kijk zou kunnen gebruiken: wat minder nadruk op het ‘ik’ en wat meer ruimte voor het ‘wij’. Hebben ze gelijk of toch eigenlijk niet? Worstelt uzelf in uw leven met de spanning tussen ‘ik’ en ‘wij’? Hoe valt uw keuze uit: meer of minder ‘ik’, meer of minder ‘wij’? De jury van de Volzin-schrijfwedstrijd 2016 leest graag uw antwoord op deze vragen.

volzin-schrijfwedstrijd

Voorwaarden en criteria

  •  De Volzin-schrijfwedstrijd staat open voor iedereen.
  • De bijdragen van maximaal 1600 woorden moeten uiterlijk donderdag 1 september worden ingezonden.
  • Inzendingen dienen digitaal (in Word) en per e-mail te worden aangeleverd. Mail naar: schrijfwedstrijd@volzin.nu, voorzie uw bijdrage van personalia (naam, adres, leeftijd, geslacht, (voormalig) beroep) en de aanduiding ‘Volzin-schrijfwedstrijd 2016’; niet-digitale bijdragen worden niet in behandeling genomen.
  • Inzender verleent Volzin het recht van eerste publicatie van de ingezonden bijdragen in het magazine en/of op deze website.
  • Over de inhoud en de uitslag wordt niet gecorrespondeerd.

We hanteren de volgende criteria. De bijdrage:

  • bestaat uit een persoonlijk getoonzette uitwerking van het thema;
  • is origineel van inhoud en invalshoek;
  • is helder van stijl en toegankelijk geschreven.

Prijzen en publicatie

Een deskundige jury kiest uit de inzendingen de drie beste essays. Voorzitter is Frank Bosman, cultuurtheoloog (Tilburg University). De andere juryleden zijn: Elleke Bal, Jeroen Fierens, Jan van Hooydonk, Wies Houweling en Jacqueline Kool. De uitslag wordt bekend gemaakt in het eerste nummer van de jaargang 2017 (6 januari 2017). Daarin verschijnen ook de winnende essays. De winnaars ontvangen respectievelijk 500, 300 en 200 euro.

Bron: www.volzin.nu

Vrijzinnigen

Vrijzinnigen houden niet van regels

Vanuit alle continenten zijn ruim 150 kleurrijke vrijzinnigen deze week aanwezig bij de ICUU Conferentie Winds of Change. Dinsdag, 17 juli, vond de internationale vrijzinnige dag plaats. Een mooie gelegenheid om te ontdekken wie ze eigenlijk zijn, waar ze in geloven ze in en waar ze vandaan komen.

Lees verder….

Lees ook: Blijvend veranderd door internationale vrijzinnige week

 

Bekeerd

‘Op een dag was ze bekeerd’

Op de website van Zin in Opvoeding zijn twee interviews verschenen met Claudia en haar moeder. Claudia bekeerde zich na een jarenlange zoektocht tot de islam. ‘Ik heb altijd al het gevoel gehad dat mijn leven een doel had: er is iets bijzonders in het leven dat ik nog moet ontdekken.’

‘Ik was blij voor haar dat ze had gevonden waar ze naar op zoek was’, vertelt haar moeder, ‘en tegelijkertijd was ik heel huiverig. Zeker die eerste jaren. We zijn pas de laatste jaren meer gaan praten, in die tijd meed ik het onderwerp misschien ook wel een beetje. Ik vond het ingewikkeld om die dingen te benoemen.’

Lees de hele interviews op de website van Zin in Opvoeding. Hier het interview met Claudia. Hier het interview met haar moeder.

Bekeerd

Over Zin in Opvoeding

Zin in Opvoeding is een initiatief van de VVP, Het Apostolisch Genootschap, de Doopsgezinde Sociëteit en Vrijzinnigen Nederland. Met artikelen en interviews wil het ouders en verzorgers inspireren bij de opvoeding.

Meer nieuws?

boek der vreugde

Dalai Lama en Desmond Tutu komen met ‘Het boek van vreugde’

Komend najaar verschijnt bij uitgeverij Harper Collins Nederland Het boek van vreugde van de Dalai Lama en Desmond Tutu. Dit boek is een ‘unieke samenwerking tussen twee Nobelprijswinnaars, wijze vrienden en geestelijk leiders’.

Het boek van vreugde

Twee van de grootste geestelijke leiders van onze tijd delen hun wijsheid en inzichten over hoe we diepe vreugde kunnen vinden en vasthouden ondanks de tegenslagen en uitdagingen die het leven in zich draagt.

Ter gelegenheid van de 80e verjaardag van de Dalai Lama reisde Desmond Tutu naar Dharamsala waar de beide vrienden hun wijsheid en inzichten deelden over de manier waarop wij een zo vreugdevol leven kunnen leiden, ook in tijden van tegenspoed.Douglas Abrams was bij deze gesprekken aanwezig en verwerkte ze tot een boek.

boek van vreugde

Een boek waar je blij van wordt, alleen al om de liefdevolle manier waarop deze oude wijze mannen met elkaar omgaan, de levensvreugde en speelsheid die ze delen en de respectvolle manier waarop ze hun verschil van inzicht bespreken, want de boeddhistische en de christelijke traditie hebben naast veel overeenkomsten ook duidelijke verschillen. Het is mooi om te lezen hoe onbelangrijke verschillen kunnen worden, want hun kernboodschap is dezelfde: vreugdevol leven bereik je door anderen vreugde te brengen.

Meer informatie

www.berneboek.com

flexibele feestdagen

Nederland klaar voor flexibele feestdagen

Ruim een miljoen Nederlandse moslims vieren deze week het Suikerfeest. Wordt het tijd om er een officiële feestdag van te maken? Representatief onderzoek van Motivaction naar de houding van Nederlanders ten opzichte van feestdagen laat zien dat twee derde van de Nederlanders vindt van niet. Wel vindt 65% dat werknemers zelf mogen kiezen op welke dagen zij een feestdag opnemen.

Twee derde van de Nederlanders vindt het een goed idee als werknemers meer keuzevrijheid krijgen om zelf te bepalen op welke feestdagen ze vrij willen nemen. De helft van de Nederlanders stelt wel als voorwaarde dat er een aantal gezamenlijke feestdagen blijft bestaan.

Draagvlak voor feestdagen

Een aantal van de huidige feestdagen waarop iedereen vrij is, wordt door een groot deel van de Nederlanders niet gevierd. Dat blijkt uit de feestdagenmonitor van Motivaction waaraan per feestdag minimaal 1500 Nederlanders deelnemen. Pinksteren werd in 2015 door 31% van de Nederlanders gevierd en Hemelvaart door bijna een kwart (24%). De feestdagen die wel door de meerderheid van de Nederlanders worden gevierd zijn Kerst (91%), Oud en Nieuw (86%) en Pasen (67%). Deze aantallen veranderen door de jaren heen nauwelijks.

Feesten hoeft niet altijd samen

Door de populairste feestdagen gezamenlijk te vieren, maar werknemers zelf te laten kiezen op welke andere feestdagen ze vrij willen nemen, kunnen islamitische Nederlanders, maar ook Nederlanders met bijvoorbeeld een joodse of hindoeïstische achtergrond de voor hen relevante feestdagen vieren, zonder dat dit ten koste gaat van hun vakantiedagen.

Ikrame Azaaj, researcher bij Motivaction: ‘Er is in Nederland behoefte aan een flexibele invulling van de feestdagenkalender. Dat biedt naast mogelijkheden voor werknemers ook kansen voor werkgevers, omdat er dan gewerkt kan worden op dagen waarop nu iedereen vrij is.’

flexibele feestdagen

Vrije dag niet verplicht

Hoewel Nederlanders positief staan tegenover het idee om zelf feestdagen te kiezen, zijn de meningen verdeeld over de vraag of werknemers vrij móéten krijgen wanneer zij daarom vragen. Ruim een kwart (28%) van de Nederlanders vindt dat werknemers die vrij vragen voor het Suikerfeest een dag vrij moeten krijgen. Bijna een derde (32%) twijfelt en 40% vindt niet dat werkgevers zonder meer een vrije dag moeten geven wanneer een werknemer daarom vraagt.

Over het onderzoek

Voor het online onderzoek is gebruikgemaakt van het StemPunt-panel van Motivaction met meer dan 60.000 leden. 1.103 respondenten in de leeftijd van 18 tot 70 jaar hebben de vragenlijst volledig beantwoord. Het onderzoek is representatief op de kenmerken geslacht, leeftijd, opleiding, regio en Mentality-segmentatie. De veldwerkperiode van het onderzoek was van 6 tot 13 mei 2016.

De feestdagenmonitor peilt sinds 2012 direct na een feestdag minimaal 1500 respondenten in de leeftijd van 15 t/m 70 jaar. Voor het online onderzoek wordt gebruik gemaakt van het StemPunt-panel van Motivaction en het onderzoek is representatief op de kenmerken geslacht, leeftijd, opleiding, regio en Mentality-segmentatie. De veldwerkperiode is steeds 2 dagen.

Bron: Motivaction

Meer nieuws?

religie en marketing

Event Religie en marketing

Steeds meer levensbeschouwelijke organisaties treden zichtbaar naar buiten met hun boodschap aan de samenleving. Zo is het Apostolisch Genootschap begin dit jaar met de reclamecampagne vindjeantwoordinjezelf.nl gestart. En sinds kort brengen zij een nieuw magazine voor zingeving en levenskunst uit. Maar met wel doel en verwachtingen? Welke stappen zetten zij en waar lopen zij tegenaan?

Om dit te delen organiseert het Apostolisch Genootschap op dinsdagmiddag 5 juli het event ‘Religie en marketing’ in samenwerking met andere levensbeschouwelijke organisaties zoals Vrijzinnigen Nederland, Remonstranten, Humanistisch Verbond.

Meer informatie

Datum: Dinsdag 5 juli 2016
Tijd: 14.00 – 16.00 uur, inloop vanaf 13.30 uur en na afloop een netwerkborrel
Locatie: Berg en Dal, centrum voor ontmoeting en levenskunst, Jacob van Lenneplaan 12, 3743 AR Baarn
Aanmelding: communicatie@apgen.nl

uitnodiging religie en marketing (pdf)

 

 

nacht van de theologie

Nacht van de theologie

De Nacht van de Theologie, onder theologen ook wel de ‘Nacht der nachten’ genoemd, is een avond in het weekend van de langste dag en vindt plaats op 25 juni.

Dit jaar zal voor het eerst de Theoloog des Vaderlands verkozen worden, naast de prijs voor het beste theologische boek van afgelopen jaar. De Theoloog des Vaderlands wordt gekozen voor de periode van één jaar met als doel dat hij of zij in dat jaar optreedt als ambassadeur van de (academische) theologie in Nederland. De avond is voor iedereen die geïnteresseerd is in de theologie.

De Nacht van de Theologie maakt zichtbaar dat theologen in het publieke debat een rol hebben te vervullen. Door gezichtsbepalende theologen van verschillende kerkelijke signatuur en achtergrond met elkaar in contact te brengen en het gesprek over actuele thema’s in het publieke debat tussen theologen te stimuleren, wordt iedere bezoeker op deze avond geïnspireerd om verbonden te blijven met de theologie.

Nacht van de theologie

Geschiedenis

In 2011 vond de eerste Nacht van de Theologie plaats in de Hermitage in Amsterdam: een feestelijk galadiner voor theologen. In 2012 werd het evenement op deze plaats herhaald. Er werden voor de tweede keer prijzen uitgereikt voor beste theoloog en voor het beste theologische boek. Daarnaast was er tijdens het diner een inhoudelijk programma rond een bepaald thema. Ook in 2013 werd voor dit format gekozen. Alleen de locatie veranderde. Dat werd de SS Rotterdam. In 2014 en 2015 vond de Nacht van de Theologie plaats in de Rode Hoed in Amsterdam. In 2016 gaan we naar Hilversum en zijn we voor het eerst live te horen op de Nederlandse radio.

Meer informatie

www.nachtvandetheologie.nl

Meer (vrijzinnig) nieuws

Vrijzinnig protestant

Het geloof van vrijzinnig protestanten

(bron: www.vpro.nl)

Vrijzinnig-protestanten, waar kwamen ze vandaan, wat waren dat voor lui? De buitenwacht vond hen vaak zweverig, maar ook de eigen achterban raakte soms het spoor bijster. ‘We horen wel over beginselen, maar welke beginselen?’

Verborgen protestanten

Oud-VPRO-bestuurder ds. Heye Faber betitelde de vrijzinnigen in 1986, bij het 60-jarig bestaan van de omroep, als verborgen protestanten. ‘In de provinciesteden ontstond midden negentiende eeuw een bourgeoisie die zich steeds minder thuis ging voelen in de hervormde volkskerk. Het waren mensen, geïnteresseerd in kunst en mystiek, die het christendom cultureel een plaats wilden geven. Ze zagen, anders dan orthodoxe gelovigen, geen tegenstelling tussen christendom en cultuur.’

Een derde stroming naast rechtzinnige protestanten en rooms-katholieken, noemde Faber de vrijzinnigen. ‘Ze baseerden zich onder anderen op Erasmus, en wilden weten hoe de Bijbel was ontstaan en wat de historische waarde was van dat boek.’

Historicus Tom-Eric Krijger, die promotie-onderzoek doet naar het vrijzinnig-protestantisme in Nederland tussen 1870 en 1940, formuleert het aldus: ‘Vrijzinnigen wilden het geloof in de pas laten lopen met de moderne tijd. Christenen zouden zich moeten aanpassen aan wetenschappelijke ontwikkelingen. Dat betekende dat geloofsopvattingen die verstandelijk geen steek hielden of niet voorkwamen uit het persoonlijke gevoelsleven overboord gingen. Jezus als Zoon van God was zo’n dogma dat sneuvelde. Vrijzinnigen benadrukten vooral de menselijke kant van Jezus.’

Uit de verborgenheid

Begin twintigste eeuw traden de vrijzinnigen uit de verborgenheid en richtten eigen organisaties op: de Vrijzinnig Christelijke Studenten Bond, de Vrijzinnig Christelijke Jeugd Centrale (beide 1915), en de Vrijzinnig Protestantsche Radio-Omroep (1926). En dat terwijl vrijzinnigen juist helemaal niet van eigen zuilen hielden. Krijger: ‘Het ideaal was: elke stroming moet worden gehoord, maar niet apart georganiseerd. Wat de ether betreft geloofden vrijzinnigen in een nationale omroep. Maar goed, aangezien katholieken, orthodoxe protestanten en socialisten zich massaal verenigden in eigen clubs, konden de vrijzinnigen niet achter blijven. Anders plaatsen we ons buiten de maatschappij en worden we gemarginaliseerd, was de gedachte. En dan komt er van die nationale omroep helemaal nooit meer iets terecht.’

Het grappige is dat toen de vrijzinnigen eenmaal een eigen omroep oprichtten er daarbinnen weer een soort sub-verzuiling ontstond. Krijger: ‘Elke groepering kreeg bij de VPRO een eigen stem: remonstranten, doopsgezinden,  vrijzinnig-hervormden en lutheranen. Toch was de VPRO in die dagen het succesvolste vrijzinnige initiatief. Veel andere plannen sneuvelden. Zo is alleen in Den Haag een vrijzinnig christelijk lyceum tot stand gekomen.’

Zuurdesem

De VPRO werd, volgens Krijger, de kurk waar vrijzinnig Nederland op dreef. ‘De massabijeenkomsten en toogdagen van de andere zuilen werden naadloos gekopieerd. Er kwamen brochurereeksen en er verscheen een eigen omroepblad: Vrije Geluiden. Voorzitter Nicolette Bruining wilde in de jaren dertig nog veel verder gaan. Haar droom was zoveel mogelijk vrijzinnige clubs in het VPRO-gebouw te vestigen, zoals de jeugdbewegingen en de Centrale Commissie voor het Vrijzinnig Protestantisme.’

In taakopvatting verschilde de VPRO niet van de andere verzuilde omroepen KRO, NCRV en VARA. De eigen achterban in het geloof versterken was hoofddoel (bij de VPRO gebeurde dat bijvoorbeeld met ochtend-, avondwijdingen, kerkdiensten en het programma  ‘Gesprekken met luisteraars’ van ds. Spelberg, volgens Krijger een voorloper van het latere omroeppastoraat) en daarnaast zoveel mogelijk andersdenkenden bereiken. Of, in VPRO-taal: de vrijzinnige geest als een zuurdesem laten inwerken op de samenleving.

Vrijzinnig protestanten

Vrijzinnige geest

Wat was nu die vrijzinnige geest? Wel, dat is niet eenvoudig onder woorden te brengen. Jan Kassies, die begin jaren zestig als eerste niet-vrijzinnig-protestant werd opgenomen in het VPRO-bestuur, zei bij het 60-jarig bestaan: ‘Je hoorde vaak uitdrukkingen als: ergens meer zicht op krijgen. Maar waarop, dat bleef in het vage. Men was op zoek naar iets, maar wist niet exact waarnaar, en wilde dat eigenlijk ook helemaal niet weten. Het woordje ‘toch’ keerde vaak terug. Dat we in dit tijdsgewricht toch moesten bedenken dat berusting toch, enzovoort. En je had van die typische Spelberg-zinnen: Zouden we niet eens aandacht besteden aan Frank Martin? Het antwoord moest dan luiden: Ik denk dat hij een man is die het bestuderen waard is.’

Natuurlijk overdreef Kassies een beetje, maar in de ogen van Krijger schuilt er in zijn persiflage wel degelijk een kern van waarheid. ‘De verwachting was dat vrijzinnigheid de belangrijkste stroming zou worden binnen het christendom, met geheel eigen vormen en rituelen. Maar die eigen vormen en rituelen kwamen nooit tot stand. Soms greep men daarom terug op orthodoxe beeldspraak, maar dan wel met een andere inhoud. Maar wat die inhoud precies was?  Zelfs de vrijzinnige achterban tastte dikwijls in het duister: wat bedoelen ze nu eigenlijk met Jezus Christus, en: we horen wel over beginselen, maar welke beginselen? Hoofddoel van de VPRO-dominees was met taal godsdienstige gevoelens op te wekken. Dat komt nu veelal zweverig over.’

Middenklasse

Maar er was nog een reden waarom het vrijzinnig-protestantisme altijd een marginale zuil bleef, zeker in vergelijking met de andere. Krijger: ‘Het was en bleef vooral een beweging van de – gegoede – burgerij. De intellectuele en culturele elite raakte vrij snel van de vrijzinnigheid vervreemd, omdat men het knoeien vond met zowel wetenschap als geloof. Multatuli bijvoorbeeld was vrij stevig in zijn afwijzing van vrijzinnigheid. In lagere klassen kreeg het vrijzinnige geloof evenmin een voet aan de grond omdat het geen antwoord gaf op de sociale kwestie. Zo bleef vrijzinnigheid iets van de middenklasse, en daarmee van beperkte maatschappelijke invloed. Als de VPRO vrijzinnig-protestant was gebleven, was er, vermoed ik, niets van overgebleven, omdat het aantal vrijzinnige gelovigen vandaag verder ineen is geschrompeld.

Provoceren is passé

Volgens de huidige VPRO-directeur Lennart van der Meulen is zijn omroep nog steeds vrijzinnig, zij het in maatschappelijke en programmatische zin. ‘Ik herken vooral het eeuwige zoeken, soms inderdaad niet naar iets, maar om het zoeken zelf. Dat is nog steeds een sterke drang bij VPRO-makers. Op zoek naar en vanuit zichzelf, maar wel steeds vaker in een maatschappelijke context. In negen van de tien gevallen levert dat bijzondere programma’s op. Nog altijd zijn we ondogmatisch en niet politiek correct, maar provoceren is passé . Rob Muntz met Hitler-snor in Wenen heeft plaatsgemaakt voor een empathische Ruben Terlou in ‘Langs de oevers van de Yangtze’. Of voor Michael Schaap die in ‘De Hokjesman’ verwonderd en nieuwsgierig hem onbekende werelden betreedt.’

Spelbergs ideaal van een nationale omroep heeft volgens Van der Meulen in deze tijd een heel andere lading gekregen. ‘Wij verzetten ons tegen een nationale omroep als die uit één hand, de NPO, wordt aangestuurd, te dicht tegen de overheid aanzit en een te algemene taakopdracht krijgt. Hou het decentraal met onafhankelijke media-organisaties, die samen de publieke omroep vormen. Inderdaad, zoals het nu is, met als voordeel dat omroepen nu grosso modo geen verlengstuk meer zijn van een zuil, zoals vroeger.  De VPRO is geen onderdeel meer van het vrijzinnig-protestanstisme, maar levert wel vanuit een heel specifieke taakopdracht een belangrijk aandeel in de nationale programmering.’

Compassieprijs 2016

Compassieprijs 2016 voor Heilige Rotterdamse Boontjes

De Nederlandse Compassieprijs 2016 met als thema ‘Een humane economie’ is toegekend aan Heilige Rotterdamse Boontjes.

Kwetsbare jongeren

Dit project biedt kwetsbare Rotterdamse jongeren kansen om werkervaring op te doen als koffiebrander, barrista en distributeur. Zo vergroten zij hun kansen op de arbeidsmarkt en op een nieuwe start in hun leven. Met de heffing op de producten van Heilige Rotterdamse Boontjes Koffie BV. worden opleidingen, trainingen en lesmateriaal gefinancierd. Bovendien kopen ze in bij één koffiehandelaar met één boerderij en dragen zo ook bij aan een beter leven voor de koffieboer en aan zorg voor de natuur.

Betekeniseconomie

De jury is van mening dat Heilige Rotterdamse Boontjes een mooi voorbeeld is van de opkomst van de nieuwe ‘betekeniseconomie’. Geld verdienen met- en vanuit het hart, dat is het thema van de Compassieprijs 2016. Met deze bril op heeft de jury gekeken en geoordeeld dat het ontstaan, de werkwijze en werking van Heilige Boontjes mede is gebaseerd op het feit dat waarde wordt toegevoegd aan de levens van anderen.

Compassieprijs 2016

Heilige Rotterdamse Boontjes verovert haar plek in dit landschap met een goed product dat daadwerkelijk geld oplevert en meteen weer wordt geïnvesteerd in het eigen ideaal: een beter leven voor mensen hier en elders.

Gedachtegoed

De jury heeft bij haar keuze mede laten meewegen of de winnaar anderen kan inspireren en of de werkwijze en het gedachtegoed doorgeefbaar, doorleefbaar en opvolgbaar zijn. Dat geldt voor Heilige Boontjes Rotterdam. Wij wensen Heilige Rotterdamse Boontjes alle goeds toe. Draag deze Compassieprijs met trots en in het hart.

www.heiligerotterdamseboontjes.nl

Nederlands gezin ‘adopteert’ gezin uit AZC

Pappa en mamma zijn. Dan wil je dat je kind gelukkig wordt. Veilig is. Niet bang hoeft te zijn. Vanuit die gedachte legde het gezin van Annechien contact met een gezin uit een asielzoekerscentrum. In zes ontmoetingen leerden zij elkaar kennen: ontmoetingen waarin angsten worden overwonnen, weer gelachen wordt en over werk en ambitie gepraat mag worden. Waar kinderen genieten van een dagje uit met ontspannen ouders.

Het begon zes jaar geleden allemaal met de komst van een nieuwe dorpsgenoot’, zegt Annechien. ‘Ik kwam Fleur tegen op het schoolplein. Zij vertelde me over de stichting De Vrolijkheid, die activiteiten organiseert voor kinderen van asielzoekers. In die tijd stelde De Vrolijkheid juist wat geld beschikbaar voor een pilot, waarbij Nederlandse gezinnen iets zouden aangaan met vluchtelinggezinnen.’

Langs de deuren

‘Op de een of andere manier paste dat precies. Wij gaven wel geld aan een kindje in Afrika, waar we ook mee schreven, maar ik had al een paar keer gedacht: ik zou wel wat meer willen doen. Dus dit kwam perfect uit.

Fleur stelde voor om samen iets op te zetten. Het was allemaal nieuw en we wisten ook niet precies hoe we het moesten aanpakken, dus we besloten maar gewoon in het asielzoekerscentrum langs de deuren te gaan.  Niet ieder gezin kwam in aanmerking. We wilden graag rechtstreeks, zonder tolk, met elkaar kunnen praten, dus iemand in het gezin moest wel Engels of Frans spreken.

Na een heleboel kopjes thee, veel zoetigheid en nog een paar keer teruggaan, hadden we zes gezinnen. Daar hebben we in ons eigen netwerk vier gezinnen bij gezocht, die een beetje matchten op hobby’s, leeftijd van de kinderen of werk. Wij zelf legden contact met een heel leuk gezin uit Irak: Nabeel, Rascha, Mohammed en Mahmoud. Nabeel was bakker geweest, Rasha en ik houden allebei van koken en de jongens van voetbal.’

Ontzettend welkom

‘Fleur en ik hadden een jaarprogramma bedacht met in ieder geval zes contactmomenten. We zouden een keer met z’n allen bij elkaar komen en daarna zouden de gezinnen elkaar een keer uitnodigen. Dan was er weer een gezamenlijke bijeenkomst, waarna het Nederlandse gezin een uitje zou organiseren. En na een afsluitende bijeenkomst  zouden wij het dan loslaten en de gezinnen op eigen kracht verder gaan.

Het liep boven verwachting goed. Waar het klikte tussen de gezinnen, ontstonden er zulke mooie dingen. We ontdekten dat we nauwelijks iets over vluchtelingen wisten. Het was voor onze kinderen heel bijzonder om op bezoek te gaan in een asielzoekerscentrum. Om te merken dat er scheuren in de bank zitten en dat het er niet zo fris ruikt, maar dat de tafel wel vol met lekker eten staat en je ontzettend welkom bent.

Omgekeerd vroeg Rasha, toen ze bij ons op bezoek waren: mag ik eens in jouw keukenkastjes kijken? Wat eten jullie en welke kruiden gebruiken jullie?  En hoe doen jullie dat eigenlijk met de opvoeding? Slaan jullie de kinderen? Dus het ging al heel snel over van alles en nog wat. Het was voor Rasha en Nabeel vooral fijn om contact te hebben met ‘gewone’ mensen. Ze zien vaak alleen hulpverleners.’

Creatief

‘Ze hebben we hele dag niets te doen, dus ze wilden heel graag iets ondernemen. En het was voor ons heel leuk om daarin mee te denken. Zo heb ik ervoor gezorgd dat Nabeel een dag kon meelopen met een bakker hier in de buurt. Rasha is heel creatief en wilde daar iets mee, maar wist niet goed wat. Samen hebben we een tocht gemaakt langs allerlei creatieve winkeltjes en ateliertjes in Alkmaar. Ik wilde haar laten zien wat er kan en ook dat de Nederlandse smaak niet helemaal matcht met de Irakese. Met hulp van De Vrolijkheid heeft ze daarna in de vrouwenruimte van het azc een cursus kleding maken opgezet.

Soms vroegen we: waar hebben jullie zin in? De jongens zijn heel sportief, dus we hebben ze een paar keer meegenomen naar een sportactiviteit en zijn een dag met ze gaan varen. Zij zijn een keer mee geweest naar een Kerstviering en wij hebben een dag met de Ramadan meegedaan. In die tijd trekken ze heel erg naar elkaar toe en doen ze veel spelletjes. De jongens leerden die spelletjes aan onze kinderen en schreven hun namen in het Arabisch en zo. Dat was heel gezellig.
Een keer brachten ze foto’s mee en toen hebben we allemaal zitten huilen om wat zijn kwijtgeraakt. Bijvoorbeeld toen we de foto’s zagen van het voetbalteam van die jongens: helemaal uit elkaar gevallen.’

Ook de kinderen werden door de ontmoetingen en de verhalen geraakt. ‘Ik vind het heel moeilijk en ook heel erg om me voor te stellen dat zij gevlucht zijn uit hun leven en dat ze alles hebben moeten achterlaten’, zegt Tobias (12).  En Karlijn (14) herinnert zich het eerste bezoek aan het asielzoekerscentrum nog precies. ‘Het was heel bijzonder om te zien hoe ze in het asielzoekerscentrum woonden.  Ze zaten met twee gezinnen in een ruimte. En ze hadden eigenlijk helemaal niks.’

Annechien

Groeien

‘Omdat het zo goed ging, wilden we graag dat het ging groeien’, zegt Annechien. ‘Dus het jaar daarop hebben we in het azc en in ons eigen netwerk zes nieuwe gezinnen gezocht. Bij de eerste bijeenkomst nodigden we de gezinnen van het eerste jaar uit. Nabeel en Rasha kregen na drie jaar een status, maar zijn bij de groep gebleven en hebben geholpen om de volgende stappen te zetten. Ook Karlijn en Tobias helpen altijd mee bij de ontmoetingen van de nieuwe gezinnen. Dan doen ze iets met de kinderen of geven ze een workshop. Daar zijn ze alle twee trots op en ze leren er veel van. Zij zullen niet zomaar een groep veroordelen. Want ze weten dat het gaat om mensen en kinderen die hun eigen leven zijn kwijtgeraakt.

Er zijn een paar gezinnen afgevallen. Soms ging een gezin naar een uitzetcentrum of werd het daadwerkelijk uitgezet. Maar met de gezinnen die zijn gebleven is er nog steeds contact. In het ene geval wat intensiever dan in het andere.
Juist in de tijd nadat een gezin een status krijgt, is er veel hulp nodig. Dan is het fijn als je een wasmachine kunt regelen, of  kunt helpen schilderen en verhuizen. Je kunt bijvoorbeeld ook meedenken over een goede school, of mee gaan naar school als er problemen zijn. Soms kun je een van de kinderen een weekendje in huis nemen – dan zijn ze even uit het azc. Soms helpen we met het tekenen van papieren. En sommige gezinnen vieren de verjaardagen samen.’

Volendam

‘Wij vonden het belangrijk om vooral leuke dingen met elkaar te doen. Echt pappa’s en mamma’s te zijn. Daarom hebben we ons niet bemoeid met de juridische zaken die natuurlijk ook spelen. Op een gegeven moment zei mijn vader dat hij ook wel wat wilde doen. Hij heeft de juridische kant opgepakt.
Bij de naturalisatieceremonie vorig jaar waren we er allemaal bij. Mijn vader had een boek voor ze gekocht met foto’s van Nederland en zei: bekijk het goed en kies de plaats die jullie het leukste lijkt. Dan ga ik daar samen met jullie naar toe. Tot ons plezier kozen ze voor Volendam en Marken.

Het gaat ze goed. Nabeel is begeleider van een grote bakkerij die arabische broodjes maakt. Rasha doet een vervolg cursus Nederlands en maakt in opdracht de meest prachtigste taarten. Mohammed studeert bouwkunde en Mahmoud doet dit jaar examen op het vmbo en gaat straks op het mbo een economische richting op.  Beide jongens zijn heel erg gemotiveerd om hier een goede toekomst op te bouwen.

Allemaal trots

Ik zou willen dat ieder Nederlands gezin contact legt met één vluchteling gezin. Dan kunnen we zulke mooie dingen gebeuren. Afgelopen zaterdag zijn we er weer geweest, samen met m’n vader en zijn vriendin. We hebben ontzettend gezellig en lekker gegeten: Rasha heeft bijna twee dagen in de keuken gestaan om een feestelijke Irakese maaltijd voor ons te bereiden. Ze had voor de feestelijkheid ook een traditioneel Iraaks gewaad aangedaan – dat had ik nog nooit gezien.
We hebben heel gezellig gepraat: over hoe het met hen gaat, met ons gaat, over de politiek, over het kinderpardon. Op een gelijkwaardige manier en in een vriendschappelijke sfeer. En grotendeels al in het Nederlands.
Na zo’n avond zijn we allemaal heel trots en blij dat we deze vriendschap hebben gevonden. We weten dat we er voor elkaar zijn. Als we elkaar nodig hebben, weten we elkaar te vinden.’

Bron: www.zininopvoeding.nl